Ik ben:

Als kind vertelde ik veel verhalen aan mijn vriendjes. Zij wilde altijd meer horen en daardoor werden het altijd verhalen die net niet konden, was het nu waar of niet waar?

Is de 2de persoon in mij, die ervoor zorgt dat alles net even anders gaat dan ik had gedacht. Dit is zeker een item in mijn leven. Elke keer wanneer ik iets opzet (huwelijk, werk, enz.) en ik ben er bijna, dan gebeurt er iets waar niemand op had gerekend. Hierdoor verloopt alles weer anders en vaak precies het tegenovergestelde van wat ik najoeg.

Het clown zijn; heeft voor mij het leven veranderd. Als ik een cursus volg worden er allerlei oefeningen gedaan. Tijdens een van deze oefeningen liep ik tegen mijn eigen eigenaardigheden aan, waar ik behoorlijk van schrok. De oefening ging als volgt: je loopt met 10 man door elkaar in een ruimte. Zodra de docent in zijn handen klapt, vormen wij groepjes van 3 man.

Iedereen loopt in het rond. De docent klapt en er vormen zich 3 groepjes van 3 man. Ik blijf over... De docent zegt: "Zo Ernst, dus jij bent over! Waarom ook niet?" Waarop ik zeg: "Ja zeg, dat is ook wat moois! Er zijn tien mannen, één moet er over blijven en toevallig ben ik dat". Dit is ontkenning, het gevoel wegpraten en niet willen voelen dat ik over ben.

Zulke dingen overkomen mij wel vaker in het leven, ik offer mij op voor het geheel.

Ik had nog niks door. "Oké Ernst, speciaal voor jou doen we de oefening nog een keer en nu maken we groepjes van 4 man. Iedereen loopt weer door elkaar heen en de docent klapt weer in zijn handen. Er vormde direct 1 groep van 4 man, de andere groep die zich vormde bestond uit 2 man. Er waren nu 4 man over, van wie één zich wist aan te sluiten bij de groep van 2. Nu waren er nog maar 3 over. Eén man stond achter in de zaal, ik en de ander lopen naar de groep van 3. Ik wil net wat harder lopen, maar de ander gaat rennen en ik volg niet zijn voorbeeld. Het enige dat ik dacht was: poehé, ik ga toch niet rennen!

Door deze oefening zag ik dat dit in mijn leven net zo gaat. Op het moment dat ik uiteindelijk mijn arm uitsteek om het te pakken, dan is het alweer voorbij. Een gemiste kans! Dit besef was wel even schrikken.

Om mijn eigen rugzak 'des levens' los te laten, heb ik dus veel moeten oefenen. Dit om goed binnen mijn spel met anderen te kunnen spelen. Geen ontkenning meer, niet het gevoel wegpraten, maar voelen. Het lijkt soms op therapie, maar zo moet je dat niet zien. De docent is bezig met clownen en ik kom gewoon mijn dingen tegen. Uiteindelijk is het de manier zoals ik er tegenaan kijk en dan kan het wel therapeutisch werken.

Omdat ik bewust bent van al mijn eigenaardigheden, gebruik ik ze binnen mijn spel door ze uit te vergroten. Het publiek kan hier vaak om lachen, omdat ze vanuit hun eigen leven dingen herkennen. Lachen is nodig! Wanneer men lacht gaat het keteltje open en kan de spanning eraf, net als bij huilen.

Door clown te zijn (of te worden) wordt je bewust van verschillende zaken zoals: verdriet, wanhoop, verlegenheid, boosheid, angst, enz. enz. Dit bewustzijn heb je nodig, om niet in je emotie door te schieten tijdens een act. Je eigen emoties uit je leven mogen niet meespelen in de act, maar je mag er wel gebruik van maken.

Stel, je voert een act op voor iemand die gaat overlijden en je neemt het verdriet van de familie over naar je eigen verdriet/herinnering. Op dat moment ben je er niet meer voor je publiek, je zit dan in je eigen wereld. Degene voor wie jij de act doet, prikt hier meteen doorheen met de grote kans dat hij/zij je afwijst. Dus, moet je contact maken zonder jezelf in te leveren. Afstand houden zonder afstandelijk te zijn, mee lijden zonder medelijden te hebben, dit noemen we compassie.

Vroeger was ik een flapuit en er werd veel om mij gelachen. Naarmate ik ouder werd, werd dat niet meer zo gewaardeerd. In het begin werd ik op feestjes uitgenodigd van vrienden, en diens vrienden nodigde mij ook weer uit op hun feestje. Daar waren dan weer vreemde mensen, die mij ook uitnodigde voor hun feestjes. Totdat ik hoorde dat ze mij uitnodigde als gangmaker. "Je moet nu echt komen op mijn feestje, daar komt toch een vreemde vent, daar kan je mee lachen!" Toen ik dit hoorde sloeg ik dicht en had ik het helemaal gehad. Ik dacht dat ze mij als persoon hadden uitgenodigd, maar eigenlijk was ik alleen maar een figurant (de clown).

Nadat ik 19 jaar als conciërge gewerkt had, kwam ik in een negatieve vicieuze cirkel terecht. Ik kwam hier niet uit en raakte overspannen. Dit alles was mij echt te veel en ik wilde ontslag nemen. Op de een of andere manier zei iets in mij: "Wat je hier hebt opgelopen, zal je hier ook weer kwijt moeten raken". Ik heb dus geen ontslag genomen, maar ik had mij voorgenomen naast het werk iets leuks te doen. Een hobby die mijn gedachten in beslag zou nemen.

Aangemoedigd door wat kunstzinnige vrienden, van wie er twee clown zijn, ben ik de weg van het clownen opgeslagen. Dit doe ik nu met veel plezier naast mijn werk. Je moet roeien met de riemen die je hebt. Maak dat mooi, en je hebt een mooi leven!

Sinds mijn jeugd heb ik al iets met clowns, jokers en narren. Zij zien al de mogelijkheden in het leven, hoe vreemd of bizar het ook is. Zodra zij om de hoek kijken wordt alles anders. Misschien niet meteen, maar langzaam aan verandert de wereld waar we in staan. En ineens zijn daar andere gevoelens, andere normen en is alles gepermitteerd. Natuurlijk met alle respect voor de ander en ook voor mijzelf.

U krijgt een clown voor ogen die zonder poppenkast of goocheltrucjes werkt.